Toen Bayern München afgelopen voorjaar Duits kampioen werd (‘We zijn
niet alleen de besten van München, we zijn ook de besten van Dortmund,
van Stuttgart, Bremen, van Hamburg en Berlijn’) zei een
radioverslaggever iets als: ’Als Louis van Gaal zou zijn geboren in
München, zou hij in Lederhosen zijn geboren’. Ik vond het beeld geen
prettig beeld en het is maar goed dat het niet kan. Hoewel, hoe lang
nog?
’s Ochtends vroeg op één van drukste fietspaden van Europa – de
Korreweg – fietst een jonge blondine op het midden van het fietspad
richting Noorderplantsoen. Inhalen is dus lastig, de fietsbel helpt
niet, want er komen twee draadjes uit haar oren, en ze is in de weer met
haar IPod of aanverwant apparaat. Moeiteloos passeert ze de irritant
opgestelde Jumbo-vrachtwagen die zo meteen voor de neus van de politie
tegen de rijrichting in de Jumbo op de Beren gaat bevoorraden. Dan
nadert ze het gevaarlijkste kruispunt van Nederland. Ben benieuwd. Pats!
Zonder blikken of blozen schiet ons zombiemeisje tussen twee auto’s
door, haar weg vervolgend naar onbekende bestemming, de achteropkomende
fietsers met de schrik achterlatend.
Een knap IZombie-meisje blijft
natuurlijk wat langer in het mannelijk geheugen hangen – dat schijnt
genetisch bepaald te zijn, las ik laatst – en daarom heb ik haar hier
als voorbeeld opgevoerd. Maar je ziet het steeds meer. Voornamelijk
jongeren, maar niet alleen. Ook oudere jongeren suizen steeds vaker met
draadjes uit de oren over het fietspad. Vaak gaat het dan om
fietsforenzen, die de dagelijkse monotone route naar en van het werk
willen opvrolijken. Bij jongeren speelt er nog een ander fenomeen. Soms
beginnen ze opeens, bijvoorbeeld in Albert Heijn, tegen hun draadjes te
praten. Het draadje bevat dan een microfoontje en aan het andere
uiteinde is een smartphone annex IPod ingeplugd. Ik heb er begrip voor,
het is natuurlijk vreselijk om even onbereikbaar te zijn, en je zou
daardoor maar net een belangrijk telefoontje over ditjes en datjes
moeten missen.
Binnenkort barst de KEI weer los. De nieuwe eerstejaars zullen de
stad weer overspoelen en de ouderejaars en ex-studenten, die in Stad
zijn blijven hangen, zullen vertederd toekijken. Helaas zal het aantal
openbaar geraadpleegde stadsplattegronden – zo kenmerkend voor de KEI –
afnemen, die staan immers op je smartphone! Geen van de betrokkenen kan
vermoeden dat het hier een historische generatie betreft. Onder de
kinderen van de aanstaande eerstejaars zal de eerste baby geboren worden
met draadjes uit de oren. Waar de verloskundige nog in alle spoed de
specialist er bij gaat halen, kijken de jonge ouders elkaar verrast aan:
‘Goh, wat handig, je hoeft em alleen nog maar in te pluggen!’.
Een nieuwe stap in de evolutie is aanstaande. Welkom in Groningen!
donderdag, juli 29, 2010
dinsdag, februari 02, 2010
Klaar? Over!
Soms denk je dat nog niet helemaal wakker bent als je ’s ochtends je
mail leest. Stond dat er nu echt? “Klaarovers in de ochtendspits op
Blauwborgje. Met ingang van a.s. dinsdag zullen er regelmatig klaarovers
worden ingezet bij de toegangsweg naar de nieuwe College- en
Tentamenhal. Het is de bedoeling om de studenten de kans te geven om
veilig over te steken in de drukke ochtendspits.”
Ach, wat een tijden waren dat. De kleine kindertjes staan te dringen op de stoeprand tot een vertrouwenwekkend persoon vraagt ‘klaar’? Enthousiast knikt ieder ‘ja, ja, wij zijn er klaar voor’. Dan klinkt het verlossende woord: ‘over!’. En los gaan ze. Op weg naar school waar ze nog veel moeten leren over de grote mensen wereld.
En nu gaat de RUG klaarovers inzetten om de studenten veilig bij de collegezaal te krijgen. Het moet niet gekker worden. Eerst legt de gemeente Groningen een verkeerssituatie aan waarvan je al bij de aanleg kunt zeggen (en dat deed ik) dat het idioot is en tot ongelukken zal leiden. Dat is dan ook gebeurd. Vervolgens klaagt de RUG bij de gemeente over de gevaarlijke situatie. De gemeente reageert: “Helaas hebben wij weinig invloed op het gedrag van de verkeersdeelnemers, waardoor er altijd nog onnodig vaak ongelukken plaatsvinden”.
Juist met de aanleg van een verkeerssituatie kun je bij uitstek het gedrag van de verkeersdeelnemers beïnvloeden! Nu legt de gemeente wel vaker vreemde situaties aan. De kop van de Korreweg is er één van. Niet alleen rijden de bevoorradingsauto’s van Jumbo regelmatig in de ochtendspits voor de neus van de politie tegen de rijrichting in, en slaat de politie met grote regelmaat af op een plek waar dat helemaal niet mag (behalve kennelijk voor de politie), maar los daarvan is het kruispunt gekroond tot het gevaarlijkste kruispunt van Nederland. En ook de situatie bij de Herman Colleniusbrug mag er zijn. Je vraagt je toch af wie dit soort situaties verzint en welke geestesgesteldheid zo iemand heeft. Volgens mij hebben we hierbij de RUG een afdeling Verkeerspsychologie. Zou het niet verstandig zijn om die ook wat vaker in te schakelen?
Wat als er ongeluk gebeurt op zo’n inherent onveilige situatie. Is de gemeente dan niet mede aansprakelijk? Ik ben geen jurist, maar het lijkt me een interessante casus. De gemeente stelt dat mensen beter moeten uitkijken. Getuigen-deskundigen stellen dat mensen niet onfeilbaar zijn en dus af en toe fouten maken. De letselschadeadvocaat stelt vervolgens dat de gemeente door de aanleg van die inherent onveilige verkeerssituatie in combinatie met de wetenschap van de feilbare mens kon weten dat er daardoor ongelukken zouden gebeuren en dus mede verantwoordelijk is.
Recent las ik dat er op enkele locaties in Groningen plannen zijn voor het inrichten van een zogenaamde ‘shared space’ waar de verkeersdeelnemers het principe zelf moeten uitzoeken hoe ze veilig de juiste richting vinden. Gedachte is waarschijnlijk dat je een verkeerssituatie zo onveilig moet maken dat mensen wel uit moeten kijken. Wie hier over nadenkt zou eens op zaterdagmiddag met de fiets door Folkingestraat moeten proberen te rijden.
Ik verwacht dat er de komende jaren veel meer klaarovers in het straatbeeld zullen verschijnen.
2 februari 2010
Ach, wat een tijden waren dat. De kleine kindertjes staan te dringen op de stoeprand tot een vertrouwenwekkend persoon vraagt ‘klaar’? Enthousiast knikt ieder ‘ja, ja, wij zijn er klaar voor’. Dan klinkt het verlossende woord: ‘over!’. En los gaan ze. Op weg naar school waar ze nog veel moeten leren over de grote mensen wereld.
En nu gaat de RUG klaarovers inzetten om de studenten veilig bij de collegezaal te krijgen. Het moet niet gekker worden. Eerst legt de gemeente Groningen een verkeerssituatie aan waarvan je al bij de aanleg kunt zeggen (en dat deed ik) dat het idioot is en tot ongelukken zal leiden. Dat is dan ook gebeurd. Vervolgens klaagt de RUG bij de gemeente over de gevaarlijke situatie. De gemeente reageert: “Helaas hebben wij weinig invloed op het gedrag van de verkeersdeelnemers, waardoor er altijd nog onnodig vaak ongelukken plaatsvinden”.
Juist met de aanleg van een verkeerssituatie kun je bij uitstek het gedrag van de verkeersdeelnemers beïnvloeden! Nu legt de gemeente wel vaker vreemde situaties aan. De kop van de Korreweg is er één van. Niet alleen rijden de bevoorradingsauto’s van Jumbo regelmatig in de ochtendspits voor de neus van de politie tegen de rijrichting in, en slaat de politie met grote regelmaat af op een plek waar dat helemaal niet mag (behalve kennelijk voor de politie), maar los daarvan is het kruispunt gekroond tot het gevaarlijkste kruispunt van Nederland. En ook de situatie bij de Herman Colleniusbrug mag er zijn. Je vraagt je toch af wie dit soort situaties verzint en welke geestesgesteldheid zo iemand heeft. Volgens mij hebben we hierbij de RUG een afdeling Verkeerspsychologie. Zou het niet verstandig zijn om die ook wat vaker in te schakelen?
Wat als er ongeluk gebeurt op zo’n inherent onveilige situatie. Is de gemeente dan niet mede aansprakelijk? Ik ben geen jurist, maar het lijkt me een interessante casus. De gemeente stelt dat mensen beter moeten uitkijken. Getuigen-deskundigen stellen dat mensen niet onfeilbaar zijn en dus af en toe fouten maken. De letselschadeadvocaat stelt vervolgens dat de gemeente door de aanleg van die inherent onveilige verkeerssituatie in combinatie met de wetenschap van de feilbare mens kon weten dat er daardoor ongelukken zouden gebeuren en dus mede verantwoordelijk is.
Recent las ik dat er op enkele locaties in Groningen plannen zijn voor het inrichten van een zogenaamde ‘shared space’ waar de verkeersdeelnemers het principe zelf moeten uitzoeken hoe ze veilig de juiste richting vinden. Gedachte is waarschijnlijk dat je een verkeerssituatie zo onveilig moet maken dat mensen wel uit moeten kijken. Wie hier over nadenkt zou eens op zaterdagmiddag met de fiets door Folkingestraat moeten proberen te rijden.
Ik verwacht dat er de komende jaren veel meer klaarovers in het straatbeeld zullen verschijnen.
2 februari 2010
woensdag, december 09, 2009
De bezetting, 'moutarde après le dîner'
De medewerkers van de universiteit deden wat lacherig. Een
bezetting? Goh, das lang geleden. Weet je nog toen...... En daarna
kwamen de verhalen over goede oude tijden. Dit alles bij de verse koffie
die gastvrij geschonken werd in de nabije kantine van de Faculteit
Wijsbegeerte, waar een deel van de u-raadsleden zich verzameld had en
waar men -en passant- ook een mooie schaaktafel heeft staan!
Het bestuursgebouw OB44 was bezet, net op het moment dat de U-raad wilde vergaderen. De U-raad? Ja, de universiteitsraad, het medezeggenschapsorgaan op RUG niveau, waar zowel studenten als medewerkers in vertegenwoordigd zijn. Het zou slecht gaan met de medezeggenschap en al zeker met het Harmoniemodel daarbinnen, dat door het College van Bestuur onder aanvoering van Poppema de nek om zou zijn gedraaid. En mede daarom een bezetting.
Ik ben nog nieuw in de U-raad en kan dus moeilijk vergelijken, maar het is niet abnormaal dat er bij een bestuurswisseling dingen veranderen. De ene bestuurder is de andere niet en Poppema is Kuipers niet. En als de bestuursstijl al anders is dan voorheen, dan moet de medezeggenschapsraad zich gewoon aanpassen en goed blijven opletten. Wat het Harmoniemodel ook precies inhoudt, het betekent vast niet dat over alles consensus moet zijn. Natuurlijk is en blijft het wel mooi om dat na te streven.
Terug naar de bezetting, de 'wilde' actie, die tegelijkertijd georganiseerd werd met een kleine demonstratie op het Broerplein (waar waren die 2000 tegenstemmers bij het BSA referendum?). Overigens stonden de demonstratie en de bezetting organisatorisch volledig los van elkaar. Niet handig om tijdens een demonstratie tegelijk ook een bezetting te plannen. Als de bezetters bij de demonstratie waren geweest, dan was het daar toch weer wat drukker geweest.
Hoewel ook de ontwikkelingen in het hoger onderwijs in het algemeen
aan bod kwamen was het BSA toch de voornaamste aanleiding van deze
toevallig samenvallende acties. Het College heeft haast met het BSA.
Niet voor niets riep ik in een eerdere column de vraag op of 'Sybrand op
z'n BSA' niet te hard zou rijden, want met Bertus en Tinus naar de
motorcross was het ook niet zo goed afgelopen, daar op het 'Hengelse
zand'. In oktober was echter de voorlopige beslissing voor een BSA de
U-raad gepasseerd. Een meerderheid van de raad was daar voor. Vervolgens
werd er met een voor de RUG ongekende daadkracht een stuurgroep benoemd
-waarin ook de criticasters waren opgenomen- om de randvoorwaarden te
benoemen (o.a. goed onderwijs in het eerste jaar, een evaluatie van de
belangrijkste maatregelen, een heldere en voor alle partijen
begrijpelijke procedure, en zelfs enige aandacht voor bestuursfuncties
voor tweede jaars die de P nog niet behaald hebben). Deze stuurgroep met
vertegenwoordigers van alle faculteiten ging zeer voortvarend en
harmonieus aan het werk. 'Adequaat' was zelfs één van de gevleugelde
benamingen van de werkzaamheden binnen één van de subgroepen. Als het
College deze werkwijze beschouwt als uiting van het Harmoniemodel, dan
mag het College daar van mij mee doorgaan. Maar uiteraard alleen bij
heikele en omvangrijke onderwerpen, want anders slaat het
agendatechnisch gesproken wel een beetje door. In de eerste week van
december liggen de randvoorwaarden bij de faculteiten voor een reactie
en in december staat het resultaat van de stuurgroep weer op de agenda
van de raad. In januari moet dan blijken welke opleidingen aan de
randvoorwaarden voldoen.
Kortom, de bezetters hebben voor elkaar gekregen dat het College zaken heeft toegezegd, die al lang in de medezeggenschap waren toegezegd. De medezeggenschap kan haar eigen boontjes wel doppen. Het seintje naar Den Haag kan bezetter Boris op zijn CV bijschrijven, maar verder niets nieuws. De spreektijd in de U-raad had men ook zonder een bezetting gekregen. Dat mag namelijk normaal ook al. Gewoon aanvragen. Sterker nog, zonder de bezetting was men nog op tijd geweest om de U-raad toe te spreken, nu was men om 16.50u. toch echt te laat.
Ook bezettingen zijn niet meer wat ze geweest zijn.
donderdag, oktober 01, 2009
De BSA
The Business Software Alliance, the Boy Scouts of America, the
British Surfing Association, the British Sociological Association, the
Boston Society of Architects, The Botanical Society of America, BSA
Schaderegeling, BSA Vloeren Assen, Plasterk bekijkt BSA!
Eindelijk, daar is ie dan, de BSA, de Bindende Studie Afwijzing. En niet ‘het BSA’, want een bindend advies klinkt nergens naar. Hoe zat het ook al weer met die BSA. Ik weet nog dat Bertus op z’n Norton zat en Tinus op z’n BSA. Ze gingen naar het Hengelse zand en ze gingen oerend hard, maar er ging onderweg geloof ik iets mis. Iemand had de snelheid van de BSA onderschat. Of reed de BSA gewoon te hard? Hoe dan ook, van die lui hoorden we nooit meer wat van. Zoiets was het.
Rijden Sybrand, Frans en Koos nu ook te hard? Volgens sommigen wel. Als je de UK leest en de geluiden binnen de faculteiten hoort dan is alles al in kannen en kruiken, en dat werd in de U-raad niet erg gewaardeerd. Met name de studentenfracties –in het bijzonder de SOG- brachten dit ongenoegen in krachtige bewoordingen naar voren. In de commissievergadering en in de U-raad brachten Sybrand Poppema en Frans Zwarts het anders. Het College heeft een sterk voornemen dan wel een sterke mening om het op een bepaalde manier te doen. De U-raad zou van goede huize moeten komen om het College van een ander standpunt te overtuigen. Niets mis mee en zeer herkenbaar, ik heb doorgaans ook een sterk vertrouwen in mijn eigen mening. En gelukkig komt de U-raad van goeden huize (figuurlijk dan, want in de letterlijke betekenis heb ik geen inzage), dus het kan nog leuk worden.
Laten we de ‘waarom’-vraag maar weer eens stellen. Waarom eigenlijk een BSA?
1 – Omdat de rest het ook doet. Met dat argument heeft nog geen lemming de val van de kliffen overleefd, maar er zit iets in. Tenslotte willen we niet het afvoerputje van universitair Nederland worden. Integendeel, we willen graag studenten die lachen om de BSA. Het weg kunnen sturen van studenten die erg slechte resultaten behalen is mogelijk/waarschijnlijk voor alle partijen een goede zaak. Behalve als er daarna bezuinigd wordt op personeel, omdat er minder studenten overblijven.
2 – Omdat we iets aan de rendementen moeten doen. Tricky. De relatie tussen rendement en kwaliteit (en die willen we ook) is niet eenvoudig. Zo zouden we met een erg laag rendement toch een geweldige kwaliteit kunnen afleveren bij degenen die er wel door komen. Maar als de rendementen dan omhoog moeten, is de BSA daarvoor dan het geëigende middel? Misschien werken andere middelen wel beter? En over welk rendement hebben we het? Een BSA zal het rendement van het startcohort waarschijnlijk geen spat beter maken, maar van het cohort herinschrijvers na één jaar zeker wel. Zoals altijd is het dus een kwestie van zorgvuldig definiëren en formuleren.
Met name het uitvoeringsvoorstel zal de discussie bepalen. Hoe hoog leggen we de lat en ligt die lat bij alle faculteiten even hoog. Welke fout hebben we het liefst: de ‘false negatives’ (ten onrechte weggestuurd) of de ‘false positives’ (ten onrechte doorgelaten)?
Bij het U-raad- en College-uitje heeft het College de boot weer veilig teruggebracht naar de haven, maar hoe hard gaan ze op de BSA? In elk geval kunnen ze daarbij beter het knooppunt Zernike vermijden, want daar is het risico op een crash niet onaanzienlijk.
Eindelijk, daar is ie dan, de BSA, de Bindende Studie Afwijzing. En niet ‘het BSA’, want een bindend advies klinkt nergens naar. Hoe zat het ook al weer met die BSA. Ik weet nog dat Bertus op z’n Norton zat en Tinus op z’n BSA. Ze gingen naar het Hengelse zand en ze gingen oerend hard, maar er ging onderweg geloof ik iets mis. Iemand had de snelheid van de BSA onderschat. Of reed de BSA gewoon te hard? Hoe dan ook, van die lui hoorden we nooit meer wat van. Zoiets was het.
Rijden Sybrand, Frans en Koos nu ook te hard? Volgens sommigen wel. Als je de UK leest en de geluiden binnen de faculteiten hoort dan is alles al in kannen en kruiken, en dat werd in de U-raad niet erg gewaardeerd. Met name de studentenfracties –in het bijzonder de SOG- brachten dit ongenoegen in krachtige bewoordingen naar voren. In de commissievergadering en in de U-raad brachten Sybrand Poppema en Frans Zwarts het anders. Het College heeft een sterk voornemen dan wel een sterke mening om het op een bepaalde manier te doen. De U-raad zou van goede huize moeten komen om het College van een ander standpunt te overtuigen. Niets mis mee en zeer herkenbaar, ik heb doorgaans ook een sterk vertrouwen in mijn eigen mening. En gelukkig komt de U-raad van goeden huize (figuurlijk dan, want in de letterlijke betekenis heb ik geen inzage), dus het kan nog leuk worden.
Laten we de ‘waarom’-vraag maar weer eens stellen. Waarom eigenlijk een BSA?
1 – Omdat de rest het ook doet. Met dat argument heeft nog geen lemming de val van de kliffen overleefd, maar er zit iets in. Tenslotte willen we niet het afvoerputje van universitair Nederland worden. Integendeel, we willen graag studenten die lachen om de BSA. Het weg kunnen sturen van studenten die erg slechte resultaten behalen is mogelijk/waarschijnlijk voor alle partijen een goede zaak. Behalve als er daarna bezuinigd wordt op personeel, omdat er minder studenten overblijven.
2 – Omdat we iets aan de rendementen moeten doen. Tricky. De relatie tussen rendement en kwaliteit (en die willen we ook) is niet eenvoudig. Zo zouden we met een erg laag rendement toch een geweldige kwaliteit kunnen afleveren bij degenen die er wel door komen. Maar als de rendementen dan omhoog moeten, is de BSA daarvoor dan het geëigende middel? Misschien werken andere middelen wel beter? En over welk rendement hebben we het? Een BSA zal het rendement van het startcohort waarschijnlijk geen spat beter maken, maar van het cohort herinschrijvers na één jaar zeker wel. Zoals altijd is het dus een kwestie van zorgvuldig definiëren en formuleren.
Met name het uitvoeringsvoorstel zal de discussie bepalen. Hoe hoog leggen we de lat en ligt die lat bij alle faculteiten even hoog. Welke fout hebben we het liefst: de ‘false negatives’ (ten onrechte weggestuurd) of de ‘false positives’ (ten onrechte doorgelaten)?
Bij het U-raad- en College-uitje heeft het College de boot weer veilig teruggebracht naar de haven, maar hoe hard gaan ze op de BSA? In elk geval kunnen ze daarbij beter het knooppunt Zernike vermijden, want daar is het risico op een crash niet onaanzienlijk.
zondag, augustus 15, 2004
Cruisen in Friesland
Als enig actief lid en oprichter van de VVAR (de Vereniging Voor Autoloze Rijbewijshouders) huur ik sinds een jaar of vijf -toen ik middels enige lessen van mijn ruim 20 jaar nietgebruikte rijbewijs weer een echt rijvaardigheidsbewijs maakte- een auto, en zo ook het afgelopen weekend. Dit keer voor een bezoek aan de schoonfamilie in de polder. Sinds wanneer is er overigens een verbod gekomen op het gebruik van de richtingaanwijzer bij het inhalen? Ik was zo ongeveer de enige die dat wel deed.
Op de terugweg naar Groningen besloten we in Friesland voor een dorpjescruise te kiezen. Prachtige namen: Katlijk, Jubbega (3x), Bontebok. Ergens in die buurt stond een onbemensde traktor (=trekker, hoe schrijf je zoiets?) op de weg. Dit tot ongenoegen van een camper en een tegenligger, die er een wedstrijdje 'Wie heeft de grootste Tuuttuut' van maakten. Kennelijk was het de tegenligger want de camper moest achteruit. Lastig, want daar stonden wij! Beide bestuurders verdienen daarmee de gedeelde eerste plaats in het klassement Hork van de Dag!
Op de terugweg naar Groningen besloten we in Friesland voor een dorpjescruise te kiezen. Prachtige namen: Katlijk, Jubbega (3x), Bontebok. Ergens in die buurt stond een onbemensde traktor (=trekker, hoe schrijf je zoiets?) op de weg. Dit tot ongenoegen van een camper en een tegenligger, die er een wedstrijdje 'Wie heeft de grootste Tuuttuut' van maakten. Kennelijk was het de tegenligger want de camper moest achteruit. Lastig, want daar stonden wij! Beide bestuurders verdienen daarmee de gedeelde eerste plaats in het klassement Hork van de Dag!
vrijdag, augustus 13, 2004
Een mooie overwinning met kleine middelen!
[Event "Cafe de Bres"]
[Date "2004.08.12"]
[White "Beijer, Bart"]
[Black "Kloosterman, Henk"]
[Result "1-0"]
[ECO "B32"]
1. e4 c5 2. Nf3 Nc6 3. d4 cxd4 4. Nxd4 e5 5. Nb5 a6 6. Nd6+ Bxd6 7. Qxd6 Qe7 8. Qd1 Nf6 9. Nc3 h6 10. Nd5 Nxd5 11. exd5 Qb4+ 12. c3 Qe4+ 13. Be3 Ne7 14. c4 d6 15. Qd3 Qxd3 16. Bxd3 Bf5 17. Kd2 Bxd3 18. Kxd3 f5 19. f3 f4 20. Bf2 Kd7 21. Bb6 Nc8 22. Bf2 Ne7 23. a4 b5 24. axb5 axb5 25. b3 bxc4+ 26. bxc4 Rhb8 27. Rhc1 Rb3+ 28. Kc2 Rab8 29. Ra7+ Ke8 30. Ra2 R3b4 31. Kd3 Rb3+ 32. Rc3 Rb233. Rca3 Rb1 34. Ra8 R1b3+ 35. Ke4 R3b4 36. Rxb8+ Rxb8 37. Be1 Rb3 38. Bd2 Ng8 39. c5 Rb5 40. cxd6 Nf6+ 41. Kxe5 Kf7 42. Ra7+ Kg6 43. Bxf4 Rxd5+ 44. Ke6 Rd1 45. Ra3 Re1+ 46. Re3 Rd1 47. Be5 Nd5 48. Re4 Nf6 49. Bxf6 gxf6 Rd2 49. Rg4+ Kh5 50. Rxg7 Nf6 51. Kxf6 1-0
[Date "2004.08.12"]
[White "Beijer, Bart"]
[Black "Kloosterman, Henk"]
[Result "1-0"]
[ECO "B32"]
1. e4 c5 2. Nf3 Nc6 3. d4 cxd4 4. Nxd4 e5 5. Nb5 a6 6. Nd6+ Bxd6 7. Qxd6 Qe7 8. Qd1 Nf6 9. Nc3 h6 10. Nd5 Nxd5 11. exd5 Qb4+ 12. c3 Qe4+ 13. Be3 Ne7 14. c4 d6 15. Qd3 Qxd3 16. Bxd3 Bf5 17. Kd2 Bxd3 18. Kxd3 f5 19. f3 f4 20. Bf2 Kd7 21. Bb6 Nc8 22. Bf2 Ne7 23. a4 b5 24. axb5 axb5 25. b3 bxc4+ 26. bxc4 Rhb8 27. Rhc1 Rb3+ 28. Kc2 Rab8 29. Ra7+ Ke8 30. Ra2 R3b4 31. Kd3 Rb3+ 32. Rc3 Rb233. Rca3 Rb1 34. Ra8 R1b3+ 35. Ke4 R3b4 36. Rxb8+ Rxb8 37. Be1 Rb3 38. Bd2 Ng8 39. c5 Rb5 40. cxd6 Nf6+ 41. Kxe5 Kf7 42. Ra7+ Kg6 43. Bxf4 Rxd5+ 44. Ke6 Rd1 45. Ra3 Re1+ 46. Re3 Rd1 47. Be5 Nd5 48. Re4 Nf6 49. Bxf6 gxf6 Rd2 49. Rg4+ Kh5 50. Rxg7 Nf6 51. Kxf6 1-0
zaterdag, mei 11, 2002
woensdag, juni 06, 2001
Mijn eerste computer
We
schrijven 1985, Atari brengt de ST260 op de markt, als ik me niet
vergis een van de eerste thuiscomputers met muis. Een jaar later is mijn
studie als gevolg van een opspelende darm en een pre-doctorale
depressie in een dipje geraakt. Om te voorkomen dat mijn nog te
schrijven scriptie in vele versies overgetypt zal moeten worden -hetgeen
de motivatie niet ten goede zou komen- besluit ik tot de aanschaf van
een computer en kruist de Atari ST mijn pad.
woensdag 6 juni 2001
Abonneren op:
Posts (Atom)